يک لحظه نارنجی

گاه نوشته های آرام قاسمی

آنتونیو

پلاستیک جیلینگ جیلینگ کنان از بلندای با لکنمان میافتد روی برف زمین   نوازنده به سمتش میرود وپولها را میشمارد

                                                                                                                                 همسا یه روبرو هم پلاستیکی پر از پول را روانه زمین میکند  نوازنده به سمت پلاستیک پول میرود

شاید پلاستیک توی باغچه افتاده                                  انگار پلاستیک دوم گم شده

 همسایه بد اخلاقمان همه چیز را از پنجره دیده    پنجره را باز میکند  داد میزند  افتاد کناردرخت   

آپیا  هم پلاستیک را میبیند    چه سر و صدایی میشود همه ایستاده روی

بالکنهایشان  به نوازنده نشانی کیسه پول را میدهند اوناهاش کنار درخت   آره

آره   نه نه   برو کمی عقب تر      چپ چپ    بابا اونجاست   همکار نوازنده

انگار کمی خجالت کشیده از این همه سر و صدا   ساز میزند   شاید هم خودش

را با ساززدن مشغول میکند

  به سازش  گوش میدهم              گوش میدهم

 

دو پیرمرد با لباس روستایی  یکی ساز میزد و دیگری میرقصید  و

میخواند       داشتم از دانشگاه برمیگشتم   گویا دو پیرمرد با من هم مسیر

بودند     شاد بودند شاد میزدند     یادم نیست چه میخواندند

 ولی یادم هست صدای سازشان مغازه داران را به بیرون مغازه کشانده بود

همه یادشان امده بود که چند روز دیگرنوروز است آن دو  پولها را میگرفتند

میگفتند  عید شما مبارک

 به بنبستمان رسیدم انتهای بن بست خانه من بود    در حیاط باز بود حاج خانم روی بالکن ایستاده بود و دو پیرمرد را نگاه میکرد

   همسایه ها نیز به دنبال صدای ساز به بیرون آمده بودند

به حیاط که آمدم دو پیرمرد هم وارد حیاط شدند   حاج خانم وحشت کرده بود از

پله ها پایین امد و با داد وفریاد پیرمردها را به بیرون از خانه انداخت 

به صاحب خانه ام که همان حاج خانم بود نگاه نکردم

حاج خانم نگاهم نکرد به طبقه اول رفتم  حاج خانم هم به طبقه دوم     درها را

بستیم     صدای ساز را میشنیدم

میشنیدم

که صدا داشت از بن بستمان دور میشد

                              

 

نوازنده کیسه پول را پیدا میکند    بسته بابا شلوغش نکنید این همه سر وصدا فقط  واسه 2 یورو بود

همه میخندیم       همسایه بداخلاق با کمال تعجب همه ما    یک پلاستیک پول را روی زمین میاندازد

نوازنده  با صدای پر شوخ میگوید      سپاس ارباب محترم

آپیا داد میزند   آنتونیو تو هستی  هاها آنتونیو با این ریش مصنویی

نشناختمت   آنتونیو مچتو گرفتم

آنتونیو سازش را سفت میچسبد و میگوید     چیه  منهم یه کارگرم......ولی تو

کارخانه موزیک کار میکنم

همسایه بداخلاق دولا میشود تا همه چیز را بهتر ببیند  انگار پشیمان است که

برای آنتونیو پول انداخته ولی کمی دیر شده برای پشیمانی                                                                                                  

آپیا داد میزند    سال نو مبارک کارگر کارخانه موزیک                                                        

آنتونیو و نوازنده دیگر سازشان را محکم میچسبند و مغرور مینوازند  مغرور

میان ما که تماشاچیان خانگی اش هستیم                                                                                             

تماشاچیان خانگی                                                                                            

همه نشسته اند روی فرش   فرشهای پر رنگ     زنها با صورتهای پر آرایش

نشسته اند روی فرش   شربت مینوشندو دهانشان پر از شیرینی است   پچ پچ

میکنند   میخندند  کمی آنطرفتر ما ریزدرختهای نارنج بازی میکنیم مواظبیم

لباسهای براقمان کثیف نشوند

 گه گاه هم عروس و داماد را دید میزنیم

 عروس خاله من است  ولی امشب

خوب نمیشناسمش صورتش سفید شده مثل زنهای فیلمهای زاپنی است دور

چشمهایش پر از رنگ است

خاله زاپنی ام خیلی رسمی نشسته است روی کاناپه بالای سرش طاقبندی از

مورد و گل یاس است عروس وداماد زیر طاقبند خوشبو رسمی نشسته اند                                                                        

 لحظه ای حس میکنم چشمهای عروس زاپنی از یک شادی    تازه دارد میدرخشد

چشمهای دوستانم زیر درخت نارنج هم گربه وارمیدرخشد                                             

                                                                                                 چشمهای زنهای نشسته روی فرش برق میزند                                                                

و چشمهای من هم گویا میدرخشد                                                                          

حیاط  با عروسش همه درخشان شده اند  به خودم که میآیم سه نوارنده میبینم

که  روبروی تماشاچیان نشسته در حیاط ایستادهاند با جعبه هایی عجیب   جعبه

ها را باز میکنند و سازهای خوابیده در  آن را بیدار میکنند  حیاط ساکت است

دارد اتفاقی قشنگ میافتد قند توی دل همه آب شده                   عمو را میبینم

که دوان دوان به سمت نوازنده ها میآید و کنارشان می ایستد   نوازنده ها

سازها را بالا میبرند

عمو تصمیمش را میگیرد و در گوش نوازنده اول چیزی میگوید نوازنده آرام و

متعجب عمو را نگاه میکند

محجوب در گوش دو نوازنده  دیگر حرف میزند                                                              

صدایی از سازها در نمی آید  سازها را روانه جعبه هایشان میکنند تا دوباره

بخوابند    قلبم میافتد وقتی

نوازنده ها میروند                                                                                             

چشمهای عروس زاپنی پر از اشک میشود کنارش داماد خوشحال نیست

بزرگترها برنامه ریزی اش رابهم ریخته اند                                                                                                       

سکوت    سکوت    زنها آرام آرام شروع به پچ پچ میکنند  یکی میگوید   عمو جان حق دارد 2 سال بیشتر

نیست که پسرش را توی جنگ از دست داده

دیگری میگوید  بیچاره جوان که معلوم نشد کجاست  زنده است  یا.... کاش این

جنگ لعنتی شروع نمیشد

سومی میگوید    خدا  رحمتش کند ولی نمیشه که همه واسه یه نفر ماتم بگیرند                               

آخری میگوید   همه که میدونیم  عمو جان  که شهره عام وخاص بودند در

شادی ورقص و ساز و دهل

 

ما بچه ها زیر درختهای نارنج قایم وپیدا میشویم تا قایم موشک بازی کنیم

ترجیح میدهیم به تاریکی پناه ببریم                                                                                                       

 

 

آنتونیو ودوستش رفته اند ولی صدای ساز هنوز میآید    هوا سرد است  

همسایه روبرو  روی در با روبانی طلایی نوشته کریسمس مبارک  از بالکن

به خانه بر میگردیم آپیا خندان میگوید که آنتونیوغافلگیرش کرده 

بی حس  به صندلی لم میدهم            آپیا میگوید  خوبی  میگویم   اوهوم    

میفهمد که باز دارم   نشسته سفر میکنم  درک میکند که الان زمانش نیست  

 زمان حرف زدن

 

                               

 

 سالهاست که حاج خانم را ندیده ام  شنیده ام که شوهرش حاج آقا و پسرانش در

  

اداره و محل کارشان مقامی بالاتر پیدا کرده اند                                                          

عمو جان دیگر زنده نیست                        پسرش پسر جوانش در جنگ

ناپدید شد و هیچوقت بر نگشت

 با خودم فکر میکنم شاید اگر جنگی در کار نبود یا اینکه اگر جنگی ادامه پیدا

نمی کرد  همه چیز جوردیگری میشد    

      شاید عمو نوازنده ها را متوقف نمی کرد        شاید هم اشتباه میکنم

 

 

همین چند سال پیش بود شاید شش سال پیش     هوا سرد بود توی اتوبوس

واحد بودیم  پسری هفت ساله وارد اتوبوس شد  دیگر حس سرما با من نبود

چون صدای سازش را شنیدم  وقتی میخواند بخار دهانش توی اتوبوس

میرقصید  کم کم  سکه های پنج تومانی و  بیست و پنج تومانی... روانه

دستانش شدند  معلوم بود نوای سازش همه را گرم کرده است  ولی انگار میان ما زنی بود که هنوز سردش بود  و قلب سردش به سختی

گرم میشد                       اووووی  کولییییییی  امشب اول  محرم بود  نبینم دیگه از این غلطها کنی ها

 سکوت       همه مات بودیم       ما همه سکوت کردیم       با خودم میگویم اگر سکوت نمیکردیم چه میشد

اگر سکوت نمی کردم چه میشد                              

 پسرک ایستگاه بعدی پیاده شد جیبهایش ولی پر از پول بود                               

  همه توی اتوبوس ساکت بودیم    

فکرهایمان ولی با هم میجنگید     

زن هم ساکت بود ولی داشت بر همه ما  حکمرانی میکرد. 

   + آرام قاسمی ; ٧:٢٦ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٩/۱٠/۱٢
comment نظرات ()

پرندگان مهاجر

پرندگان مهاجر در این غروب خموش

که ابر تیره تن انداخته به قله کوه

شما شتاب زده راهی کجا هستید؟

کشیده پر به افق  تک تک و گروه گروه

چه شد که روی نمودید بر دیار دگر

چه شد که از چمن آشنا سفر کردید

مگر چه دردو شکنجی در آشیان دیدید

که عزم دشت و دمنهای دورتر کردید

در این سفر که خطر داشت بیشمار آیا

ز کاروان شما هیچ کس شهید شده است؟

در این سفر که شما را امید بدرقه کرد

دلی ز رنج ره دور نا امید شده است؟

چرا به سردی دی ترک آشیان کردید؟

برای لذت کوتاه گرمی تنتان؟

و یا درون شما را شراره ای می سوخت؟

که بود تشنه خورسید جان روشنتان.

 از بانو زاله اصفهانی

..............................................................................................

مرا بسوزانید

و خاکسترم را

بر آبهای رهای دریا برافشانید

نه در برکه

نه در رود

که خسته شدم ز کرانه های سنگواره و

از مرزهای مسدود

 

زاله اصفهانی

 

 

   + آرام قاسمی ; ٤:۳٤ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٩/٥/٢
comment نظرات ()

شب نامه

زیر پلکهایم دو جسم بیجان دو جسم رها را کشان کشان به بالای کوه

میبرند.دستانشان را میکشند  پاهای رهایشان روی طبیعی کوه  حرکت میکند ومن از دور بدنهای آزادی را میبینم که کشان کشان به بلندی کوه

حمل میشوند.

سنگینی پلکهایم که سبک میشود سفیدی سقف را میبینم که خاکستری است .

و نیمه شب که مرا بیدار میبیند  با نیمه شب پیش میروم بیدار 

پلکهایم روبروی سقف بالا و پایین میروند.

 

تفنگ

تفنگ کمری

اسلحه های جورواجور

ایستاده ام 

 روی صورتم با محفظه ای شیشه ای پوشیده شده

تنم را سپری پوشانده است

چکمه ای سنگین به پا دارم

و باتومی سیاه گوشه تنم آویزان

 

آدمها روبرویم در حرکتند  . میدوند     شعر میخوانند   حرفهایی میزنند که برایم بی مفهوم است.

آدمها را از پشت محفظه شیشه ای میبینم

حرکاتشان مثل دور تند تصاویر سینما تند میشود

حرکاتشان مثل دور کند تصاویر سینما کند میشود  کند  کند  انگار همه

در فضایی  بینام در حرکتی کند جاریند انگار این همه آدم که من از پشت

محفظه  شیشه ای نگاهشان میکنم ذراتی رها و آزادند که در پناه یک

موسیقی آرام   ملایم و موزون میرقصند

و من

پاهایم توی سنگینی چکمه عذاب میکشد

تنم پشت این سپر محافظ داغ شده

تنم بو گرفته   و من از بوی تند تنم در عذابم

همه چیز بر جسمم سنگینی میکند و قفسه سینه ام بیشتر از همه

آخ که چقدر قلبم بو میدهد 

وجدانم   وجدانم بو میدهد .

 

 

 

چشمهایم را با سردرد به روی صبح باز میکنم. پاهایم دراز و معلق روی تخت رها شده  انقباض تنم را حس میکنم.

با روشنی صبح هوشیار تر میشوم و ملحفه  مچاله روی تخت را روی

تنم میکشم.  اگر تندی نفسهایم رهایم کنند   به رویاهایم میتوانم  فکر کنم.

 چقدر بودن پشت آن محافظ شیشه ای  سنگین و منزجر کننده بود.....

 

میخواهم کابوسهایم تمام شوند  

میخواهم به روشنی صبح التماس کنم که صدایمان را بشنود

میخواهم به آرامش دعا ببرم که سهم ما را پس بدهد

میخواهم     آرام نفس بکشم  زیر  سقف بی تشویش خانه ام

 من بیش از این چیزی نمیخواهم

و میدانم که دیگران هم....

 

   + آرام قاسمی ; ٩:٠٩ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/٤/٢٤
comment نظرات ()

حاجی فیروز

بهار  میآید

همه جا بوی رخوت میدهد

و من هنگام بهار است که مجنون میشوم

مجنون

وسوسه

مثل گرده های سیال گیاهی جوان    

وسوسه وسرگردان دنیا   

هر گوشه ای تاب میخورم.

 

 

 

دیروز چشمهایم را  بسته بودم به روی سرما

لحظه ای خورشید امدو گونه هایم را غلغلک داد

خواب سردم که بیدار شد

چشمهایم غم داشت.

خطوط شفاف خورشید   بانویی را روبرویم نشاند

بانو    بانوی بهار بود.

چشمهای نرگسی بانو بهار به من میخندید

/هی هی اخمو  بیا  بیا

بیا زمستان را تنبیه کنیم.   حاضری؟/

 

کودکانه بود صدایم وقتی قهر وار گفتم

/من لباسهای سرخم را گم کرده ام

سیاه بی لباس سرخش سرگردان است/

بانو همچنان خندان بود

/قلبت را گرم میکنم

غمهایت را لا لایی میخوانم

دوباره برقص

لبخند بزن

نگاه نافذت را بیدار کن   تا حسادت زمستان را بیدار کنی/

 

و من

لباسهای سر خ بهاری را به تن کردم.

 

 

 

گوشه ای از نمایشنامه /لباسهای سرخ حاجی فیروز/ که در بهار1387 نوشته شد.

سال جدید را برایتان

 دستانی بهارانه و قلبی گرم  آرزو دارم.

آرام

 

 

 

   + آرام قاسمی ; ۱٢:٠٦ ‎ق.ظ ; ۱۳۸۸/۱/٧
comment نظرات ()

تارهای سفید

وقتی پیر شدم  چشمهایم کم سرعت شدند   فاصله حرکت نگاهم از سمت چپ

خانه به سمت راست طولانی شد .و سرعت رسیدنم از طبقه دوم به در ورودی

ساختمان از حرکت کند زندگی در کوهستان هم آهسته تر شد.

این آهستگی آزار دهنده نبود      پیر شدن برای من نوعی تغییر سرعت بود     

تغییر ملایم زمان .         

 برای پیر شدن  بیاد چشمهای مادر بزرگهایم افتادم.

بیاد روزهایی که آنها کم کم به آهستگی میرسیدند.

روزهایی که آنها کند شدند و ما بی تحمل بودیم درباور کندیشان.

روزهایی که زمانرا فراموش میکردند   انگار افکارشان هم به اهستگی رسیده بود.

قدمهایشان با معیار قدمهای ما یکی نبود .

 و روزی که برای آخرین بار

مادر بزرگم را دیدم واز شباهت نگاهش با نگاه نوزادان به دنیایی عجیب رفتم.

 

 

الیس روبروی پیریم می نشیندو میگوید موهایت سیاه است باید چاره ای برایش

پیداکنیم. اسپری سفید کننده را دوست نداریم  میخواهیم از روش تکراری گریم

فرار کنیم و به واقعیت پیری نزدیک شویم تا بدین لحظه جز کلاه بافتنی

سورمه ا ی رنگی که جوانی موهایم را مخفی کرده به چاره ای نرسیده ایم.

 

موهایم را روبروی آینه نگاه میکنم    بلند است   چند تار سفید روی بلندی اش

نشسته است   مثل روزهای بیست سالگیم جوان نیست    موهای زنی 33 ساله 

است.  33 سالگی صورتم را روبروی آینه نگاه میکنم.

معمولا هر روز صورتم را روبروی اینه میبینم ولی امروز گردی صورتم را توی آینه مکث میکنم.

انگار همین دیروز بود نوزده سالگی ام    وقتی به امید تجربه عشق  زیر چشمی پسرهای همکلاسم را می پاییدم .

 

 

الیس بیاد میاورد روزهای دیدار با مادر بزرگش را در خانه سالمندان     مادر بزرگ دستهای لرزان  مبتلا به پارکینسون را  روی طلایی موهای الیس میکشیده و دستهای لرزان کم توانش وجود الیس را گرم میکرده

چشمهای آبی الیس رامیبینم که با اشک میلرزد.

 

روی موهای 33 ساله ام که دست میکشم بیاد 33 سالگی مادرم می افتم. انروزها من 10 ساله بودم  مادر هر روز ساعتی را روی سنگفرش حیاط سبزمان قدم میزد توی هوای دم کرده اهواز  ارام قدم میزد      باردار بود و امدن فرزند سوم را تجربه میکرد   شاد بود و در وجودش نیرویی جوان پنهان بود.

 

آلیس  پیریم را کنکاش میکند /  تو زن پیری هستی که د ر گذشته ات یک عشق یک مرد و یک نگاه   نقطه روشن زندگی ات بوده      امروز گذشته را از یاد برده ای و جز خاطره عشقت هیچ چیز در ذهن تو نیست.

تصورش برایم اسان نیست تصور فراموشی گذشته و با قی ماندن فقط یک خاطره

 

 

درب راهرو که باز میشود صداهایی عجیبی میشنویم   آلیس لحظه ای مکث میکند

از این بازدید پشیمان است حس میکنم که میخواهد بگوید برگردیم

نگاهش میکنم نمی دانم تصمیم من چیست   

همین لحظه زنی به سمت ما مآید صورتش خشم بزرگی دارد   جدی حرف میزند   عصر بخیر

پرستار راهنما اشاره میکند که او اصالتا  یونانی است و لحظاتی شدیدا پرخاشگر میشود

درازای راهرو را که قدم میزنیم به صدایی عجیب نزدیک شده ایم  پیرزنی روی صندلی چرخ دار که هر 20 ثانیه  یک بارکلمه ای را فریاد میزند که  معنایش را نمیفهمیم

جلوتر پیر زنی به سمتمان میدود  راه امده را بر میگردد     دوباره به سمتمان

میا ید  میخندد  و انگار با خنده دارد با ما حرف میزند

راهرو بیماران الزایمر برای من و آلیس آسان نبود.انتهای  راهرو ولی  آرام بودیم و نمیدانستیم به چه فکر میکنیم.

 

 

 

فکر میکنم به حرفهای الیس

70 سالگی ام را تصور میکنم       بعد 70 سالگلی ام را با الزایمر تصور میکنم

به صورت 70 ساله ام   صدای 70 ساله ام   و......

سعی میکنم همه چیز را به کنار بگذارم و فقط و فقط به آپیا فکر کنم.

شعرها یی که دوست دارم میپرند میایند میان تمرکزم به اپیا      یک دفعه همه چیز میپرند و میا یند وسط تمرکزم به 70سالگی .

 

 

 

مادرم که 30 ساله بود دو فرزند داشت .

30 ساله که بودم آپیا را دیدم.

14 تا 15 سالگی      مادرم  خواستگاری و عقد را سپری کرد.

14 تا 15 سالگی ام پشت پنجره مینشستم و از ترس جا ماندن از آینده ای رومانتیک قلبم تند تند میتپید.

فاصله 15 سا لگی ام تا به امروز با روزهای  جوانی مادر دنیایی تفاوت دارد.

 

 

 

به آلیس میگویم     چرا گریه میکنی؟

با انگشتش بازی میکند     / پیری گوشه ای از درون من است که به آن نگاه نمیکنم از آن فاصله میگیرم  و نمیخواهم به درکش نزدیک شوم .    

پیری برای آلیس مثل بخشهایی از زندگی است که بیرحمانه زشت فهمیده میشود بی انکه زشت باشد.

روانپزشک خانه سالمندان شعری از توتو  بازیگر ایتالیایی برایمان میخواند درک کلمه به کلمه اش برایم اسان نیست ولی مفهوم کلی اش اینست/

اینجا  جای ثروتمندان و فقراست

اینجا جای روشنفکران و انسانهای عادیست

اینجا جای همه است.

 

 

وقتی 3 سالم بودم به تقلید از مادرم میخواستم میز ناهار را تزیین کنم

کاسه بلور که از دستم افتاد و شکست به من گفتند/کوچولو صبر کن یه کم بزرگتر

شی

مثل خواب فکر دختر 3 ساله ای را بیاد میآورم که فکر میکرد   هیچ کس 3 سالگی را نمیفهمد.

 

 

 

 

 

 

  

   + آرام قاسمی ; ٩:۱٥ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٧/۱٢/۳
comment نظرات ()
← صفحه بعد